به مناسبت رحلت حضرت خديجه(ع)

رسول اكرم(ص): «بهشت مشتاق چهار نفر از زنان است: مريم(ع)، آسيه(ع)، خديجه(ع)، و فاطمه(ع).»(1) 

حضرت خديجه(ع) پيش از آن كه سيل ثروتش را به خانه همسرش سرازير كند، دستگير و پناهگاه يتيمان و حامي بينوايان و مستمندان بود و ملاطفتش با كودكان بي سرپرست تا حدي بود كه او را «مادر يتيمان» لقب دادند. و چون به خانه رسول خدا(ص)، قدم گذاشت، همواره يار و ياور و تسكين ­بخش دردها و الم ­هاي جسمي و روحي حضرت بود.

اين بانوي بزرگوار در بدو ظهور خورشيد اسلام نيز اولين زني بود كه با علوّ طبع و نظر و انديشه، شهادت بر وحدانيت خدا و رسالت رسول خدا(ص) داد و اين در حالي بود كه حضرت علي(ع) دوران كودكي خود را در خانه خديجه(ع) مي­گذراند و در كانون پرمعنويت، ساده و بي ­آلايش آنها پرورش مي ­يافت.

امير المؤمنين(ع) در اين باره مي فرمايند: «در آن روز خانه­اي كه اسلام در آن راه يافته باشد، وجود نداشت، جز خانه رسول خدا(ص) كه او و خديجه و من نفر سوم آنها، اسلام را پذيرفته بوديم و من نور وحي و رسالت را ديده و شميم عطر نبوت را استثمام كرده بودم.»(2)

خديجه(ع) اين بانوي پر عطوفت، عفيف و فداكار در راه ايمان و عشق خود به همسرش محمد(ص)، زندگي پرشكوه و مرفه خويش را رها كرد و تمام دارايي و ثروتش را به پاي نهال نوپاي اسلام ريخت و با ايمان و اخلاص كامل در راه تنومند شدن و به ثمر نشستن شجره رسالت كوشيد و از خود فداكاري ها نشان داد؛ به طوري كه مي ­توان گفت: اسلام بر دو پايه استوا گرديد: دارايي خديجه(ع) و شمشير علي(ع).

اين فداكاري، ايثار و خلوص حضرت خديجه(ع) او را شايسته بهترين پاداش ذات ربوبي گردانيد و خداي رحمان، كوثر معرفت يعني فاطمه اطهر(س) را به او تفضل فرمود و انوار تابناك و درخشنده ائمه اطهار(ع) را از كانون مشتعل و نوراني عشق او بر جهانيان ساطع گردانيد و او به راستي، چشمه سار نوري شد كه آيه «نور علي نور»(3) را به منصه ظهور رسانيد.

نويسنده: مرضيه قمري

پي نوشت ها:

1. بحارالانوار، ج 43، ص 53.
2. نهج البلاغه، خطبه قاصعه.
3. نور / 35.

(نشريه نداي ولايت، شماره 43، اول بهمن ماه 1375)