آري، امام حسن(ع) در نيمة رمضان سال دوم هجري ديده به جهان گشود؛ در حالي كه نخستين ثمرة ازدواج حضرت علي(ع) و فاطمه(س) بود. نام حسن را پيامبر اكرم(ص) از سوي خداوند براي او انتخاب كرد. كنيه ­اش ابو محمد و لقبش سبط اكبر، سيد، زكي، مجتبي و تقي بود. حدود 48 سال در سراي دنيا زندگي كرد و در سال 50 هجري در 28 صفر (سالروز رحلت رسول خدا) در حالي كه روزه­دار بود، به دست همسرش جعده بنت اشعث، به تحريك معاويه با زهر كشنده­ مسموم شد و با شهادتش خاندان و پيروانش داغدار شدند و آنان با يك دنيا غم و اندوه، ايشان را در بقيع دفن نمودند.

از مهم ­ترين فضايل امام حسن(ع) اين است كه پدرش، علي(ع) و مادرش، فاطمه(س) و نياي ارجمندش، آخرين پيام­آور خدا و جده ­اش، اولين بانوي مسلمان است. او جزء اصحاب كساء و آل عبا و از اهل بيت پيامبر(ص) بود.

امام حسن(ع) زكي، پاكدامن و پارسا بود؛ به طوري كه از خشيت خدا دلش به لرزه در مي ­آمد و در درگاه خدا چون ابر بهاران مي ­گريست. او عابدترين مردم روزگار بود؛ چنان كه هر گاه وضو مي ­ساخت، بندهاي بدنش مي ­لرزيد و رنگ مباركش زرد مي­ گشت و چون سبب اين حال را از او مي ­پرسيدند، مي ­فرمود: «سزاوار است بر كسي كه مي ­خواهد نزد پروردگار عرش به بندگي بايستد، رنگش زرد گردد و رعشه در مفاصلش افتد.»

آن کریم اهل بیت(ع) بندة متواضع و متعبد خدا بود كه در اوج عبادت، از قفس دنيا مي ­رهيد و به شاخساران ملكوت پر مي ­كشيد. طعم عبادت شهد ديگري در كامش مي ­نشاند و جوهر جانش را در بر مي ­گرفت و چنان در محراب به عبادت مي ­ايستاد كه مدهوش كمال و جمال حق مي ­گشت.

آن برگزيدة خدا، حليم و بردبار بود و پيوسته با سعة صدر با مردم رفتار مي ­نمود. به قدري بخشنده و بزرگوار بود كه همواره دست­ هاي كريمانه­ اش شادي را به خانة دل فقرا به ارمغان مي ­آورد. تاريخ، مملو از بزرگواري­ هاي او است. در فضل و عظمت آن كريم اهل بيت(ع) همين بس كه به همراه برادر گرامي­ اش، امام حسين(ع)، دو سيّد جوانان اهل بهشت، دو ريحانه، دو گل بوستان نبوي، دو ستارة فرقدين و دو گوشوارة عرش ناميده شده است. در روايت است كه بهشت به حق تعالي عرض كرد: مرا مسكن ضعفا و مساكين قرار ده! ندا رسيد كه آيا راضي نيستي كه من ركن هاي تو را به حسن و حسين(ع) زينت دادم؟ پس بهشت بر خود باليد؛ چنان كه عروس به خود مي­بالد.

(چاپ شده در ماهنامه تجلی، س 1، ش 6، فروردین 1384، ص 5)

مرضيه قمري