در مورد اين نامه چند نكته قابل تأمل است:

1- آداب نامه­ نگاري در آن رعايت شده كه با نام خداوند آغاز گرديده و در جملاتي منطقي و مؤدبانه به ارائه پاسخي كوتاه و مختصر پرداخته است. امير مؤمنان علي(ع) در ضمن بخشنامه­ اي به كارمندان و نمايندگانش فرموده است: «نوك قلم­ها را تيز كنيد و سطرها را به هم نزديك سازيد و مطالب زائد و اضافي را از نامه ­هايتان براي من حذف كنيد و بيشتر به معني توجه نماييد و از توضيح و تفصيل بپرهيزيد كه اموال مسلمانان توانايي اين هزينه و ضرر را ندارد.»(1)

2- كوچكي نامه آن­هم از سوي يك جوان بي­ نام و نشان، خود اشاره ­اي است به حقارت و كوچكي تهديدات رئيس جمهور امريكا از ديد ملت ايران؛ چه اينكه زبان تهديد در عصر علم و منطق، بسيار پست و حقيرانه است و در معرض افكار عمومي جهان، جايگاهي ندارد. به گفته رئيس جمهور مردمي ايران: «سياستمداران امريكايي هرگاه كه در مقابله با منطق و قانون و حرف حساب كم مي­ آورند، مانند كابوها بلافاصله دست خود را روي سلاح خود مي­ گذارند.»(2)

3- تناقض گويي در سخنان دولتمردان امريكا و به طور كلي در كلمات رهبران دولت­هاي غربي بسيار ديده مي ­شود. آنان پيوسته با منطق تهديد و ارعاب، داعيه صلح جهاني را دارند و اين بدون شك از روحيه استكباري و برتري ­جويي به ­ناحق آنان نشئت گرفته است.

نامه فوق تداعي كننده نامه تاريخي حضرت سليمان(ع) به ملكه صبا است كه در قرآن كريم ذكر شده و در عين كوتاهي و موجز بودن، بسيار پرمحتوا است: «انه من سليمان و انه بسم الله الرحمن الرحيم الا تعلوا علي و اتوني مسلمين؛(3) اين نامه از سليمان است و چنين است: به نام خداوند بخشنده مهربان، نسبت به من برتري جويي نكنيد و به سوي من آييد در حالي كه تسليم حق هستيد.»

اين نامه، به جز معرفي شخص نويسنده، متضمن سه جمله است: جمله نخست نام خدا و بيان وصف رحمانيت و رحيميت او است. جمله دوم توصيه به كنترل هواي نفس و ترك برتري­جويي كه سرمنشأ تمامي مفاسد فردي و اجتماعي بشر مي­باشد و جمله سوم سفارش به تسليم شدن در برابر حق است و اين به ­واقع روح دعوت همه انبياي الهي است كه بشر را پيوسته از استكبار و برتربيني برحذر داشته و به تسليم در برابر حق و حقيقت توصيه نموده ­اند.

به­ راستي اينكه امريكا با اعمال نفوذ در شوراي امنيت سازمان ملل، درصدد است حق استفاده صلح ­آميز از انرژي هسته­ اي را از ايران بگيرد و در اين راه از هيچ كوششي حتي تهديد به حمله اتمي دريغ نمي ­ورزد، دليل آشكاري بر روحيه استكباري كشوري است  كه با داشتن تسليحات هسته ­اي، خود بزرگ­ترين تهديد براي صلح جهاني به شمار مي­ر­ود و سابقه تاريخي حمله اتمي به كشور ژاپن نيز گواه بر اين مدعي است؛ رهبر معظم انقلاب در اين خصوص مي فرمايد:

«تنها مجرم اتمي جهان اينك به دروغ خود را مدعي مبارزه با گسترش سلاح اتمي معرفي مي­كند... اگر ادعاي مبارزه با گسترش سلاح هسته ­اي امريكا دروغ نبود، آيا رژيم صهيونيستي مي ­توانست ضمن خودداري از پذيرش مقررات بين المللي در اين زمينه به­ ويژه ان. پي. تي. سرزمين اشغال شده فلسطين را به زرادخانه ­اي مبدل سازد كه انبوهي از سلاح­هاي هسته­ اي در آن ذخيره شده است؟»(4)

و سخن آخر اينكه جمهوري اسلامي ايران نه تنها در صدد دستيابي به تسليحات هسته ­اي نبوده و نيست، بلكه آن را براساس قوانين الهي براي هيچ­كس جايز نمي ­شمارد. آري «ما كاربرد اين سلاح­ها (سلاح­هاي هسته­ اي و نيز شيميايي و ميكروبي) را حرام و تلاش براي مصونيت بخشيدن ابناي بشر از اين بلاي بزرگ را وظيفه همگان مي­ دانيم.»(5)

پي نوشت­ها:

         1.  خصال صدوق، ج 1، ص 310.

         2.  سخنراني رئيس جمهور در جمع مردم اروميه، 19 فروردين. 

          3 . نمل/30-31 .

           4. . پيام معظم ­له به كنفرانس خلع سلاح هسته­ اي تهران، فروردين 89. 5. همان

نویسنده: مهدي رضواني پور