|
كمند عشق
چه خوشست ناز جانان ز تو دلربا خريدن
خبر از صفا گرفتن ره كعبه را دويدن
غم دل ز نور وجهت به نماز عشق شستن
به ميان عاشقانت ز طواف دل تپيدن
قمر سپهر معنا به سحر نظاره كردن
سوي آسمان اعلا به دمت چو پر كشيدن
رخ چون عروس قرآن ز تجلي ولايت
به فروغ شمع مهتاب چو عاشقانه ديدن
همه شب در اين تمنا كه خمار چشم يارم
نظري نمايد از جود به وقت آفريدن
به دم و صفاي اكسير عنايتش بدين خاك
شودم سعادت جان ز حيات نو دميدن
شكرين حديث زلفت ببرد بهاي شيرين
چو ز كام راستينت سخن بقا شنيدن
دل سالكان همه عمر طلبد كمند عشقت
طمع خلاص از نفس به منتها رسيدن
نظرت شراب وصل همه شاهدان عالم
مي لعل گوهرينت ثمن ز خود رهيدن
سر كوي عشق رويت چو گداي بي شكيبم
نفحات ذكر مولا به دلست آرميدن
به اميد آستانت برود قرار بلبل
نه عجب «بشير» جويد غم عشق تو چشيدن
* * * * *
درخواست بندگي
بي مهر رخت اي ماه مرا نور نباشد
بي عشق تو اي جان جهان شور نباشد
چون بندگيم در گرو لطف تو باشد
بي لطف قمر شرم ز دلم دور نباشد
* * * * *
حريم امن مهتاب
شاهدان اين گلستانيم ما عاكفان مي پرستانيم ما
عاشق بزم محبت بودهايم غرق نور روي جانانيم ما
خرم از باغ جمالش روح ما موسم گل چون هزارانيم ما
با شهامت درس آزادي بداد از فتوت باده نوشانيم ما
سيل بنيانكن به عالم در گرفت در حريم امن مهتابيم ما
گر كه روح قدسياش باشد نظر محرمان اين شبستانيم ما
اختران آسماني گر شويم با قمر در اوج افلاكيم ما
كوثر عشقش چو دل را در رسد خود قرين عرش رحمانيم ما
همچو پروانه به مهرش جان دهيم پرتوي زان شمع تابانيم ما
گوشه چشمي گر قمر سازد به خاك خاك پاي جان مولاييم ما
چون بشير آيد به منزلگاه عشق نغمه اي در راغ و بستانيم ما
* * * * *
چشم جادو
دلم از مهر مه رويت ز پا افتاد در كويت
غزال عشق من آمد به دام خال هندويت
فروغ جان مشتاقم بدين ظلمت قمر بودست
حيات طيبه برقي از آنِ چشم جادويت
* * * * *
ثناي خميني
دلم از ازل در هواي خميني بود نغمه خوان ثناي خميني
از آن عهد دل در كمندش نهادم شدم محو در روشناي خميني
اگر مست گشتم ز جام الست نشد جز به قالوا بلاي خميني
وگر دم برآرم به آزادگي هست چنان رشحهاي از فتاي خميني
به عصر تجلي خورشيد مغرب جهان شد منور ز ناي خميني
عصاره رسالت چكيده ولايت همه جلوهگر در صلاي خميني
حيات دوباره به اسلام ناب دميده شد از كبرياي خميني
نسيم معارف به عالم وزيد به دست اشارت گشاي خميني
ز باغ سحر عطر يادش چو خيزد بخواند ترنّم سراي خميني
قمر مظهري شد ز نور الهي ز خورشيد دولتسراي خميني
مرا رهنمون است مهتاب جان به شمس رخ با صفاي خميني
فروغش ز محفل بَرد اختران را فراآسمان در فضاي خميني
چو آيينهوش آن جمالش ببينم شوم در بقاي فناي خميني
به مهرش سرشته چو خاك «بشير» بجويد ز دل كيمياي خميني
* * * * *
تو را مي ستايم
تو را ميستايم / تو را كه جلوهگر نور بيپايان خدايي / تو را كه مظهر عشق بي منتهاي الهي /
و اقيانوس بي كران فيض رحمانيت جلالي / علي جان! هنگام كه از سرا پردة غيب، بر كعبه دلها تابيدي /
و «جاء الحق و زهق الباطل» را نمايانگر شدي / فرو ريختن شركها و در هم شكستن بتها را به نظاره نشستيم /
اي بو تراب! نخلستان توحيد در صحراي خشك و تفتيدة ناسوت / به دستان مبارك تو سيراب شد /
و به عشق جمال تو به بار نشست / در عصر جهالتها، با آنكه نوجواني بيش نبودي /
دست حبيب الله(ص) را فشردي / و يك دم بي ياورش نگذاشتي /
و در اين راه خطير / گلبوسه زخمها را بر تن و جان خريدي / و هماره سايه بان دشت شقايق بودي /
شگفتا! با آنكه در معراج، صولت حيدريات بر پيامبر رخ نمود / و كلام الله بر آن دهان اسداللهي تراويد /
اينچنين در خانه غربت قرار ميگيري / و غم جهالت خلق، گلويت را سخت ميفشارد /
و نمييابي ظرف دلي را كه در برابر اسرار نهفته / و رازهاي سر به مُهرت تاب بياورد /
اي آشناترين به راههاي آسمان! / و اي ساقي كوثر! /
دريغا! كه خفتگان، از پژواك دردمند «سلوني قبل ان تفقدوني» به خود نيامدند /
و از آن عسل شفا بخش / درد نفهمي خود را درمان ننمودند /
چگونه ميتوان از كنار چشمه مهتاب بيتفاوت گذشت! / و از خوان نعمتش بيبهره ماند! /
دوش، نغمههاي سوزناك تو را در نخلستان كوفه شنيدم / و ديدم كه چگونه كروبيان تسبيح و ذكر خويش فراموش كردند /
و پردهداران سحر با تو دمساز شدند / اي تقسيم كننده بهشت و دوزخ! /
و اي شير خدا! / ذوالفقارت به قاطعيت برق ميشكافد / و به رسايي رعد بر جانهاي شيفته مينشيند /
عشق و اخلاص بر دو لبه شمشيرت بوسه ميزند / و دل در جلاي آن زنگار خويش ميزدايد /
در خندق، يك ضربت خالصانهات / توان رقابت را از عبادت جن و انس ربود /
و دين را وامدار درخشش خود نمود / اي صراط الله المستقيم! / و اي ساربان قافلة كمال! /
تو را ميستايم / تو را كه چون كوه استوار بر فراز ماسوي ايستادهاي /
و سيلي كه از تو جاري است / هماره بت بندگان و بندگان بت را در هم ميشكند / و خيزاب امواجش /
هر گونه ريب و خودبيني را به قعر دره قهر فرو ميبرد / آيا انديشه و كردار تو، تاريخ را به تحيّر و شگفتي وا نميدارد /
دنيا در چشمان بصيرت تو / از پايافزاري وصلهدار پستتر است / تنها دستان يداللهي توست /
كه مصلحت را بر سر كوي عدالت قرباني ميكند / و تنها كلام مقدس توست كه عِدل قرآن قرار ميگيرد /
كائنات در عطش يك نگاه تو ميسوزد / و ثقلين به شفاعت بر پاي ايوان وثاقت تو آمدهاند /
كور باد چشمي كه تو را ديدهبان حقيقت نساخته باشد / علي جان! / اي روح ليلة القدر در ظلمتكده عالم خاكي! /
اي مهتاب آسمان ولايت! / آنگاه كه جاذبة پيشانيات، اين كتاب ناطق خداوند /
شمشير بيتابي را به وصال خود ميرساند / معجزه ديگري به منصه ظهور مينشيند /
و شق القمري در محراب عشق رخ مينمايد / و جان شيفتگان را به خود سوزي وا ميدارد /
علي جان! / تو را ميستايم ! / تو را كه شايسته ستايشي
(چاپ شده در روزنامه رسالت 22 آبان 1376)
بازديد : 115 بار |
